ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-19

నాకు ఆఫీస్ లో పని ఎక్కువవ్వసాగింది.  రాత్రి ఇంటికొచ్చే సరికి పన్నెండు దాటుతోంది. సరళ ని ఆ టైం లో లేపటం ఇష్టం లేక నేనే నా దగ్గరున్న డూప్లికేట్ కీ తో తలుపు తెరుస్తాను. స్నానం చేసి భోజనం చేసి పడుకొనేటప్పటికి  రాత్రి రెండవుతుంది. మళ్ళీ మరుసటి రోజు పొద్దున్నే లేచి ఆఫీస్ కి వెళ్ళాలి. ఒక్కో సారి వీకెండ్స్ లోకూడా ఆఫీస్ కి వెళ్ళవలసి వస్తోంది.
సరళా నేనూ ఇప్పుడు వేరే వేరే ప్రాజెక్టు ల లో పని చేస్తున్నాం. సరళ వాళ్ళ ప్రాజెక్టు లో పని తక్కువ. నేనెంత కష్టపడ్డా మా ప్రాజెక్టు పై కస్టమర్ నుంచీ కంప్లెయింట్స్ వచ్చాయి. దానితో ప్రాజెక్ట్ లో అందరికీ అప్రైజల్ లో రేటింగ్స్ తక్కువ  వచ్చాయి. మా ప్రాజెక్ట్ సరళ వాళ్ళ ప్రాజెక్ట్ కంటే కష్టం అన్నది వేరే విషయం. సరళ కు మాత్రం మంచి రేటింగ్స్ వచ్చాయి. ఆమె కు ప్రమోషన్ వచ్చే అవకాశం కూడా ఉంది.
సరళా నేనూ సాలిగ్రామం లో లోన్ మీద ఒక అపార్ట్ మెంట్ కొన్నాం. నెల కి పద్నాలుగు వేల ఈ ఎం ఐ. నా జీతం లోంచీ కట్ అవుతోంది. ఒక కారు కూడా కొన్నాం. దాని ఈ ఎం ఐ. సరళ జీతం లో నుంచీ కట్ అవుతోంది.
నేను నెమ్మది గా లావెక్కసాగాను. ఎక్సర్ సైజ్ చెయ్యటానికి టైం దొరకట్లేదు. వీకెండ్స్ లో ఆ ట్రాఫిక్ లో కారు డ్రైవ్ చేసుకొంటూ వెళ్ళే కంటే ఇంట్లో పడుకొని రెస్ట్ తీసుకోమని శరీరం మారాం చేస్తుంది.  ఎప్పుడన్నా ఓ గంట బయటికి వెళ్తే ఆ  దుమ్మూ పొగా ట్రాఫిక్ చెమట ల వలన ఇంటికొచ్చిన తరవాత పూర్తిగా అలిసిపోతున్నాం.
జీవితం రొటీన్ గా సాగిపోతోంది. మా ఇద్దరికీ జీవితం లో ఏదో వెలితి కనిపిస్తోంది. సరళ పిల్లల్ని కందాం అని సజెస్ట్ చేసింది. అందుకోసం ప్రయత్నం చేయటం మొదలుపెట్టాం. ఐదు నెలల తరవాత ఉపయోగం లేక ఒకగైనకాలజిస్ట్ దగ్గరికి వెళ్ళాం. ఆమె సరళ తో ఒంటరిగా మాట్లాడుతూ మధ్యలో నన్ను పిలిచి అడిగింది,”ఎన్ని సార్లు ఇంటర్ కోర్స్ చేసుకుంటారు?” అంది.
నేను ఎన్నిసార్లో చెప్పాను.
“అదేమిటి? ఈ వయసు లో ఇంటర్ కోర్స్ అంటే ఇష్టం లేక పోతే ఎలా?” అందామె.
“ఇంటరెస్ట్ లేక కాదు మేడం,రెస్ట్ లేక”, అని గునిశాను నేను.
“అదీ విషయం అని,ఏవో విటమిన్ టాబ్లెట్లు రాసిచ్చింది,ఆ టాబ్లెట్లవలన  అలిసిపోము అన్నట్లు గా.
ఎప్పుడైన మా కొలీగ్స్ ఇంటికి వెళ్ళేవాళ్ళం. అది కూడా తెలుగు కొలీగ్స్ ఇంటికి మాత్రమే. సిటీ లో అంతా టచ్ మీ నాట్ వ్యవహారం.  ఎంత సేపూ రాజకీయల గురించో సినిమా ల గురించో మట్లాడుకొవటం తప్ప, జనాలు ఒకరి గురిచి ఒకరు మనసు విప్పి మాట్లాడుకొనేది తక్కువ.
వీక్ డేస్ లో చాలా వరకూ బయటి హోటల్ నుంచీ భోజనాలు  తెచ్చుకొనే వాళ్ళం, సాయంత్రం వండుకొనే ఓపిక లేక. మధ్యాహ్నం ఆఫీస్ లోనే భోజనం. సరళ కి పెళ్ళి కి ముందు వంట చేసిన అనుభవం లేదు. ఆమె వంట ట్రై చేసేది, కానీ ఆమెకి కూరలు కుదిరేవి కావు.కానీ కూర వడ్డించిన వెంటనే అడిగేది “కూర ఎలా ఉంది?” అని. నేను ఉప్పుఎక్కువైంది అనో, కారం తక్కువైంది అనో అంటే ఆమె మొహం చిన్న పోయేది. ఇక తరవాతి నుంచీ సరళ ఎప్పుడడిగినా “బాగుంది” అని చెప్పడం నేర్చుకొన్నను. ఎప్పుడన్నా ఊర్లోని అమ్మ చేతి వంట గుర్తుకు చేసుకొంటే సరళ నిష్టూరాలడేది, “మరి పల్లెటూరి అమ్మాయినే చేసుకోలేక పోయావా? నన్ను ఇష్టపడి మరీ ఎందుకు చేసుకున్నావ్” అనేది.
నాకు డిగ్రీ రోజుల నుంచీ గరిట తిరగేసిన అనుభవం ఉండతం తో, అప్పుడప్పుడూ సరళకు వంట లో సహాయ పడుతున్నాను. ఇంతకంటే నేను చేయగలిగింది ఏమీ కంపడటంలేదు.
సరళ తో సహజీవనం వలన నేను మాట్లడే భాష లో కొంచెం అరవ యాస  వచ్చింది. అదే విధం గా సరళ తెలుగు వొకాబులరీ ఇంప్రూవ్ అయ్యింది. అయితే తెలుగు వంటలరుచి అరవ వంటలకి మాత్రం రాలేదు.  కొళంబు కి గోంగూర రుచి ఎలా వస్తుంది. కొళంబు రుచే గొప్పగా అనిపించాలంటే మాత్రం నేను అరవాడిగా పుట్టాల్సిందే!

మీకు ఈ కథ నచ్చిందా? ఐతే మీకు పూర్తి కథ ఇక్కడ దొరుకుతుంది http://kinige.com/kbook.php?id=456

ఇంకా ఉంది…

ప్రకటనలు

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

గూగుల్+ చిత్రం

You are commenting using your Google+ account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

Connecting to %s