Time machine song…”పదహారేళ్ళకు నీలో నాలో”,..నలభై యేళ్ళకు నా ఆలోచనలు..

పదహారేళ్ళకు నీలో నాలో ఆ ప్రాయం చేసే చిలిపి పనులకు కోటి దండాలు
పదహారేళ్ళకు నీలొ నాలొ ఆ ప్రాయం చెసె చిలిపి పనులకు కొటి దందాలు
వెన్నెలల్లే విరియ బూచి, వెల్లువల్లే ఉరకలేసే…
పదహారేళ్ళకు నీలో నాలో ఆ ప్రాయం చేసే చిలిపి పనులకు కోటి దండాలు

పరుపులు పరచిన ఇసుక తిన్నెలకు
పాటలు పాడిన చిరు గాలులకు
తెరచాటొసగిన చెలులు శిలలకు
తెరచాటొసగిన చెలులు శిలలకు
దీవెన జల్లులు చల్లిన అలలకు……
కోటి దండాలు, శతకోటి దండాలు

నాతో కలిసి నడచిన కాళ్ళకు
నాలో నిన్నే నింపిన కళ్ళకు
నిన్నే పిలిచే నా పెదవులకు
నీకై చిక్కిన నా నడుమునకూ….
కోటి దండాలు, శతకోటి దండాలు

భ్రమలొ లేపిన తొలి జాములకు
సమయం కుదిరిన సందె వేళలకు
నిన్నూ నన్నూ కన్న వాళ్ళకు, నిన్నూ నన్నూ కన్న వాళ్ళకు
మనకై వేచే ముందు నాళ్ళకు
కోటి దండాలు, శతకోటి దండాలు

———————————————————————————-

ఈ పాట, దర్శకుడు బాల చందిరన్, తన “మరో చరిత్ర”, చిత్రం కోసం, ఆత్రేయ తో రాయించుకొన్నది (తమిళ దర్శకుడయినా ..పాటలను చాలా శ్రధ్ధ గా రాయించుకొన్నాడు..ఇప్పటి తెలుగు దర్శకులతో పోలిస్తే.. ). నాయికా నాయకుల (స్వప్న, బాలు) పరిచయం ముదిరి, ప్రేమ గా మారి, సమస్యల లో పడటానికి ముందు వస్తుంది ఈ పాట. దర్శకుడి పరం గా చూస్తే, పాటని, కధను ముందుకు నడిపించటానికి వాడుకున్నారు. దర్శకుడి పరిమితులలో నాకు అంత ఆసక్తి లేదు.

బ్లాక్ అండ్ వైట్ సినిమా లో కెమేరామాన్ light gradient ని ఎంత బాగా హ్యాండిల్ చేస్తే సినిమా విజువల్ గా అంత అప్పీలింగ్ గా ఉంటుంది.ఇది కొంచెం ఈజీ. అదే కలర్ సినిమా లో కెమేరామాన్ పని కొంచెం క్లిష్టమైనది. అతను అన్ని రంగుల అమరిక ను, hue, saturation చూడాలి. ఈ సినిమా కెమెరా మాన్ లైట్ ని బాగా హాండిల్ చేశాడు. దాని వలన మన అటెన్షన్ అనవసరమైన దృశ్యపరమైన విషయాల (చెట్ల ఆకుపచ్చ రంగూ, సముద్రపు నీలం రంగూ లాంటివి మన అటెన్షన్ ని సన్నివేశం లోని ఫీల్ నుంచీ డైవర్ట్ చేస్తాయి) మీదికి డైవర్ట్ అవ్వకుండా, సినిమా లోని భావోద్వేగాల మీద ఫోకస్ అవుతుంది. ఓ సన్నివేశం లోని దృశ్య పరమైన background, ఆ సన్నివేశం లోని ఫీల్ ని బలపరిచేది గా ఉంటుంది ఈ సినిమా లో.

రచయిత కోణం లో ఈ పాటని విశ్లేషించుతాను.
ఈ పాట పైకి పాడుకొనేదా (lip sync ఉండాలా వద్దా..?), మనసు లోపల ఆలోచనలు గా చూపించాలా (lip sync లేకుండా), అని ఆలోచిస్తే, నాకు ఆలోచనలు గానే చూపాలనిపించింది. కానీ పాట లో అక్కడక్కడా పైకి పాడినట్లు చూపించారు.
మధ్య తరగతి కి చెందిన కధానాయిక వస్త్రధారణ..కాసేపు చీరలు కడుతుంది..కాసేపు మిని స్కర్ట్లు వేస్తుంది. పదహారేళ్ళకు ఆరోజుల్లో పొడుగు లంగాలు కానీ, వోణీ లు గానీ వేసేవారు. మధ్యతరగతి విశాఖలో మిని స్కర్టులు ఆరోజుల్లో లేవు కాక లేవు. కాసుల కోసం పడిన రాజీలు ఇవి. అయితే తెలుగు సినిమాలకి ఇంత పరిశీలన అవసరమా? అవి తీసిన వాళ్ళ అంచనాల కు,ఉద్దేశాలను మించి వాటిని విశ్లేషించకూడదేమో!
కధానాయిక కు పదహారేళ్ళు, కాబట్టీ ఆమెకు ఈ పాట లో ని సాహిత్యం లో ఉన్న పరిపక్వత ఉండటం కష్టం. ఆత్రేయ ఆ పాత్ర maturity ని, కధ ప్రకారం ఆమె భావోద్వేగాలనీ దృష్టిలో పెట్టుకోలేదనిపిస్తుంది.కాబట్టీ ,ఇది ఆత్రేయ ఆ పాత్ర మనసులోకి వెళ్ళి, తన maturity తో పలికించిన పాట అనుకోవచ్చు.

———————————————————————————-

పదహారేళ్ళకు నీలో నాలో ఆ ప్రాయం చేసే చిలిపి పనులకు కోటి దండాలు
నేను> ఈ పాట విన్నపుడల్లా, ప్రస్తుతం ఉన్న వయసు నుంచీ (ముప్పైలు కానీయండి, నలభైలు కానీయండి, యాభైలు కానీయండి), time machine వేసుకొని, పదహారేళ్ళకు ఒక emotional trip కొట్టిన ఫీల్ వస్తుంది.

పాటలో,కౌమార ప్రాయం లోని అమ్మాయి అబ్బాయిలు చేసే, చిలిపి పనులను చూపించారు.వాళ్ళు ఆ పనులు చేశారు అనే కంటే, వారి ప్రాయమే వారి చేత ఆ పనులు చేయించింది అనటం సబబు.

ఆ ప్రాయం, మన లో చాలా చిలిపి పనులని లో లోపల అంతర్గతం గా చేస్తుంది…కొన్ని బయటికి చెప్పుకోగలిగినవి..మరికొన్ని చెప్పుకోలేనివి. ప్రాయం మనలో చేసే చిలిపి పనుల వలన, మనం, మన దోస్తులతో కూడా చిలిపి పనులు చేస్తాం. వాళ్ళు opposite sex అయితే ఇక చెప్పనవసరం లేదు.

దండాలు అంటే నమస్కారం అని అర్ధం. కానీ ఇక్కడ కృతజ్ఞత అన్నట్లు గావాడారు. “దండాలు” ని నాయిక ముస్లిం దర్బారు లో “సుక్రియా” లా అభినయిస్తుంది. కృతజ్ఞత ని వ్యక్త పరచటానికి తెలుగు లో ఇంకే పదమూ, అభినయమూ లేవా..?

———————————————————————————-

వెన్నెలల్లే విరియ బూచి, వెల్లువల్లే ఉరకలేసే…పదహారేళ్ళకు
నేను> ఆత్రేయ మాత్రమే రాయగలిగిన పదాలు. పదహారేళ్ళకు అప్పుడప్పుడే వికసిస్తున్న భావుకత్వం, దాని వలన వచ్చే హాయి, ఉద్వేగ స్థాయి , contrasting గా చెప్పాడు మనసు కవి ఇక్కడ.

మామూలు గా వెన్నెల కాసింది/కాచింది లేక కురిసింది అంటాము. ఆత్రేయ వెన్నెల ను పూయించాడు.అదీ విరియ పూచింది. వెన్నెల కాయటం కంటే పూయటం ఎంతో సబబు గా ఊహకు అందుతుంది.

పూలూ, వెన్నెలా రెండూ దృశ్య సంబంధమైన విషయాలు. రంగుకూ కాంతికీ సంబంధించినవి. కాబట్టీ రెండూ పూస్తాయి…ఒక్కోసారి..ప్రేమ లో ఉన్నవారికి విరియ పూసినట్లు అనిపిస్తాయి.

———————————————————————————-

పరుపులు పరచిన ఇసుక తిన్నెలకు

నేను> ఇసుక తిన్నెలు పరుపులు పరిచాయండీ…కాబట్టీ థాంక్స్ చెబుతోంది.

సుఖం గా ఆ పరుపుల మీద, పామ్మీద విష్ణు మూర్తి పోజ్ లో, వాలి పడుకొని (కూర్చొని), లోకం తో సంబంధం లేకుండా ఒక ఇతమిథ్థమైన విషయమంటూ లేని లేని తీపి కబుర్లు (sweet nothings) చెప్పుకోవచ్చు.

———————————————————————————-

పాటలు పాడిన చిరు గాలులకు

నేను> సాధారణం గా చిరు గాలులు పక్క ఊరి మైకు నుంచీ పాటలను మోసుకొస్తాయి.. కానీ నాయిక ప్రేమ లో ఉంది, కాబట్టీ… చిరుగాలులు పాటలు పాడేస్తున్నాయి.

———————————————————————————-

తెరచాటొసగిన చెలులు శిలలకు

నేను> ఫ్రెండ్స్ సాధారణం గా ప్రేమికులు కలుసుకోవటానికి సహాయం చేస్తారు కదా..అలానే కావలసిన మదుగు ఇచ్చిన బండ రాళ్ళు, స్నేహితూరాళ్ళు అయి పోయాయి.

———————————————————————————-

దీవెన జల్లులు చల్లిన అలలకూ

నేను> మామూలు గా అయితే పెద్ద పెద్ద అలలు భయ పెడతాయి..కానీ వలపుల తలపుల లో ఉన్న జంట ని, తుంపరల అక్షింతలు వేసి, దీవిస్తాయి. 🙂

———————————————————————————-

నాతో కలిసి నడచిన కాళ్ళకు

నేను> ఇక్కడ కాళ్ళు అమ్మాయి వా అబ్బాయివా అనేది ఒక సందేహం. పాట visual ప్రకారం, అబ్బాయివి. కానీ, చరణం లో మిగిలిన (కింద వచ్చేవి) పంక్తులన్నీ అమ్మాయి శరీర భాగాలకు ధన్యవాదాలు తెలుపుతున్నాయి. కాబట్టీ నేను, ఆ అమ్మాయి మనసు, ఆ అమ్మాయి కాళ్ళకు నెనర్లు (అప్పటికి అంతర్జాల మార్జాలం లేదు కాబట్టీ ఆత్రేయ నెనర్లు అనలేదు, లేక పోతే “దండాలు” కి బదులు “నెనర్లు” అని వాడేవాడేమో..!). చెబుతోంది అని ఊహిస్తున్నాను.

———————————————————————————-

నాలో నిన్నే నింపిన కళ్ళకు

నేను> అవును కళ్ళు(ఇంద్రియాలు) లోకం లో మనకు నచ్చిన వాటిని తో మన మనసు ని నింపుతాయి కదా..?! దీనిని వాడుక పదాల తో చెప్పటం ఆత్రేయ ప్రత్యేకత.

———————————————————————————-

నీకై చిక్కిన నా నడుమునకూ

నేను> హీరో కోసం డైటింగ్ కూడా చేసినట్లుంది.. 🙂 ఈ మాటకి హీరో కి మంచి కిక్ రావాలి, అతను ఎంత రొమాంటిక్ కాకపోయినా…

———————————————————————————-

భ్రమలో లేపిన తొలి జాములకు

నేను> తెల్లారి గట్ట testosterone రిలీజ్ అవుతుంది…అనేక చిలిపి కలలు..వాటివలన వచ్చే physiological రియాక్షన్లు, తరువాత వచ్చే మెలకువ నేను ఒపెన్ గా చెబితే బాగోదు. ఈ సైకిల్ సుమారు పదహారేళ్ళ కే మొదలవుతుంది…కానీ ఇది అమ్మాయికి వర్తిస్తుందా..? ఆత్రేయ తన పరిస్థితి ని అమ్మాయికి తప్పుగా ఆపాదించాడా…? లేక నా ఈ అవగాహనే తప్పా..?! తెల్లారి వచ్చే కలలు మగ ఆడా అనే తేడా లేకుండా అందరికీ ఎక్కువ గుర్తుంటాయి కాబట్టీ, అమ్మాయి కి కూడా వర్తిస్తుందా..!

———————————————————————————-

సమయం కుదిరిన సందె వేళలకు

నేను> సందె వేలు అందమైనవి, చల్లనైనవి, బీచ్ పక్కన ఉంటే మరీనూ.. ..అప్పటికి సమయం కుదురకపోయినా, ప్రేమికులు కుదిరేటట్లు చూసుకొంటారు.

———————————————————————————-

నిన్నూ నన్ను కన్న వాళ్ళకూ

నేను> కధ ప్రకారం చూస్తే, ఆ అమ్మాయి ఈ మాట అనకూడదు..కానీ రెండు సార్లు అంటుంది…దీని వెనుక ఉన్నది ఆత్రేయ సంస్కారం తప్ప వేరే కాదు.

———————————————————————————-

మనకై వేచే ముందు నాళ్ళకూ

నేను> మామూలు గా కాలం కదులుతుంది అనుకొంటాం. కానీ కాలం ఒక డైమెన్షన్. అది కదలదు. కాలం మొత్తం విశ్వం లో అలా పడి ఉంది..సాపేక్షం గా ఉంది. ఆత్రేయ సాపేక్ష సిధ్ధాంతాన్ని దృష్టి లో పెట్టుకొని ఈ పంక్తులు రాశాడనుకోను. కానీ, ముందునాళ్ళు ఆల్రెడీ అక్కడ ఉన్నాయి. అంతా decide అయిపోయింది. మనమే ఓ సారి అక్కడికి వెళ్ళి వాటిని కలుసుకోవాలి.. కొంత కర్మ సిధ్ధాంత ప్రభావం…? మరి కొంత ఆశావాదం..

———————————————————————————-

పాట చిత్రరూపం ఇక్కడ :

All picture credits: Google

ప్రకటనలు

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ- 37

బస్సు వెంకటాపురం వెళ్తోంది. శ్రీధర్ బస్సులో తను మామూలు గా కూర్చొనే కిటికీ సీట్లో కూర్చొన్నాడు. అతని మనసు ఎక్కడో ఉంది. శూన్యం లోకి చూస్తూ ఏదో ఆలోచిస్తున్నాడు. దారి లో వచ్చే చెరుకు తోటలూ, తమలపాకు తోటలూ  ఆహ్లాద పరచలేక పోతున్నాయి. పైగా వాటిని చూస్తూంటే  అతనికేదో దిగులు కలుగుతోంది.
వాళ్ళ ఇంటి ముందు కొట్టేసిన రావి చెట్టు మొదలు చుట్టూ పిలకలు వస్తున్నాయి. ఇంట్లో, వాళ్ళ నాన్న కొద్దిగా కోలుకొన్నట్లు కనపడుతున్నాడు. వాళ్ళమ్మ కొంచెం నీరసం గా ఉంది, వాళ్ళ నాన్న కి చేసిన సేవల వలన కావచ్చు. వాళ్ళూ అతనిని వచ్చిన కారణం అడగ లేదు. ఏదో గట్టి కారణం ఉంటేనే వస్తాడని వాళ్ళకి తెలుసు. అతనికి బెంగుళూరు లో సంఘటన ల గురించి చెప్పి వాళ్ళని మరింత కష్టపెట్టడం ఇష్టం లేదు. ఒంటరి గా ఉన్న సమయం చూసి తన లాయర్ ఫ్రెండ్ ని పిలిచి అతని తో విడాకుల గురించీ, కొడుకు గురించీ మాట్లాడాడు.
శ్రీధర్ వేణ్ణీళ్ళతో స్నానం చేసి సూట్ కేస్ తెరిస్తే దాంట్లో పైజామా లేదు. వాళ్ళ నాన్న తన లుంగీ ఒకటి శ్రీధర్ కి ఇచ్చాడు. అది కట్టుకొని అరుగుల దగ్గరికి బయలుదేరాడు. అక్కడ జన సంచారం లేదు. పొలాల మీది నుంచీ గాలి వీయటం లేదు. ఉక్క గా ఉంది. ఆకాశమనే యుధ్ధ భూమి లో మేఘాల సైన్యం ఉరుముల దుందుభీలు మోగిస్తోంది. ప్రపంచం మాత్రం ఇదేమీ పట్టనట్లు నిశ్చలం గా ఉంది. గాంధీ గారి విగ్రహం పాదాలకు ఓ కార్పొరేట్ విద్యాసంస్థ పోస్టర్లు అంటించబడి ఉన్నాయి.  పక్కనే స్థూపమ్మీద కత్తీ సుత్తీ ఇంకా గర్వం గానే నిల్చొని ఉన్నాయి. శ్రీధర్ వెళ్ళి గాంధీ గారి కాళ్ళ వద్ద కూర్చొన్నాడు.
ఎనభైలలో ఉన్న మూడు కాళ్ళ ముసలాయనొకాయన,కర్ర ఊతం తో అక్కడి కొచ్చాడు. శ్రీధర్ కి ఆయన బాగా తెలిసిన మనిషే అనిపిచింది.కానీ ఎవరో గుర్తుకు రావటం లేదు.
“ఎవరి కోసం చూస్తున్నావు నాయనా?” అన్నాడు. శ్రీధర్ ఒక్కసారిగా ఆయనను గుర్తు పట్టాడు. గాంధీ మాస్టారు. చిన్నప్పుడు కట్ట మీద తిట్టిన మాస్టారు.
“మాస్టారూ,నేను మీ దగ్గర చదువు కొన్నాను. మీరు నన్ను మర్చిపోయారనుకొంటా..నా పేరు శ్రీధర్.”
ఆయన ముందు తన కుడి చేతిని అరిగుమీద పెట్టి,తరవాత దాని ఊతం తో నెమ్మది గా కింద కూర్చొన్నాడు. శ్రీధర్ వంక ఒక సారి తేరి పారా చూసి, “నువ్వు కృష్ణా రావు కొడుకువి కాదూ..?” అన్నాడు.
“అవునండీ”
“ఈ నిర్మానుష్య ప్రదేశం లో ఏమి చేస్తున్నావ్? ఊరంతా ఎప్పుడో చచ్చిపోయింది”
“నేను నామనసు లోని ప్రశ్న లకి సమాధాలని వెతుకుతున్నాను. లోకమెటు పోతోంది.  మనిషి సుఖ సంతోషాలు పెరిగే వైపుకు పోతోందా? మనిషి సహజమైన అవసరాలు మెరుగైన విధంగా తీర్చే వైపుకు పోతోందా? ఒక వంద ఏళ్ళ కిందటితో పోలిస్తే  ఇప్పుడు ప్రపంచం సాంకేతికం గా, శాస్త్రీయం గా చాలా పురోగతి సాధించింది. ఇక ముందు ఈ అభి వృధ్ధి మరింత వేగవంతమౌతుంది కూడా. దాని లో సందేహం లేదు. కానీ మనిషి సుఖ సంతోషాలు మాత్రం పెరిగినట్లు కనపడటం లేదు. కారణం తెలియదు…”
“చూడు బాబూ.ఈ గాంధీ గారి విగ్రహాని కి ఒక వైపు ఆ పూదోట ఉంది. దానికి ఎదురు గా ఆ వైపు పశువుల సంత ఉంది. నువ్వు మార్కెట్ వైపుకి వెళ్తే, పూల తోట కి దూరం గా వెళ్తున్నట్లే కదా. మనిషి పరిజ్ఞానం పెరిగింది. కానీ ఈ పరిజ్ఞానాన్ని  ఉపయోగించేది మనిషి స్వార్థం. ఓ పల్లెటూరి వాడికీ ఒక ఆధునిక మానవుడికీ జీవసహజమైన స్వార్థం లో పెద్ద గా తేడా ఉండదు. కానీ ఆధునిక మానవుడి కి విజ్ఞానం అందుబాటులో ఉంది.  విజ్ఞానాన్ని స్వార్థం కోసం వాడినప్పుడు దాని వలన చెడు పెరుగుతుంది కదా. స్వార్థమనేది జీవ పరిణామ క్రమం లో మనిషి కి ఉపయోగపడి ఉండవచ్చు. కానీ దాని వలన ఇకమీదట పెద్ద ఉపయోగం ఉండక పోవచ్చు.
ఆయన శ్రీధర్ కళ్ళలోకి చూసి అన్నాడు, మహాత్ముడు చెప్పినట్లు, “ఈ భూమ్మీద అందరి అవసరాలూ తీరే సంపద ఉంది, కానీ ఏ ఒక్కరి దురాశా తీరే సంపద లేదు”.
“గాంధీ గారిని మహాత్ముడని ఎందుకన్నారు? ఆయన అంత గొప్పవాడని ఎందుకంటారు? ఆయన వ్యక్తిత్వం కూడా పరిస్థితుల ప్రభావం వలనో, వారసత్వం వలనో వచ్చి ఉంటుంది కదా. అంటే గొప్పతనం ఆయనకి ఆపాదించబడిందా? ఒక లక్ష సంవత్సరాల తరువాతైనా గాంధీ గారిని మర్చిపోవలసిందే కదా?”
“ఏ వ్యక్తి ఐనా పరిస్థితుల వలనో, జన్మవలనో తయారు చేయబడతాడు. మహాత్ముడు కూడా ఒక వ్యక్తే. ఆయన జీవితం కొత్త పాత విలువల మేలు కలయిక. మనిషి జీవితం తో పోలిస్తే లక్ష సంవత్సరాలు అనతం కింద లెక్క. అప్పటికి ఏ ఖగోళ ప్రమాదం వలన నో మానవ జాతే అంతరించ వచ్చు.
మనిషి సమాజాన్ని ప్రభావితం చేస్తే, తిరిగి సమాజం మనిషి ని ప్రభావితం చేస్తుంది. ఇదొక పరస్పరాధారిత ప్రక్రియ. దీని వలన ఒక మనిషి కానీ ఒక సమాజం కానీ మొదలుపెట్టిన చెడు, కాలం గడిచేకొద్దీ పాతుకు పోతుంది.  నాయకుడనే వాడు ఈ ప్రక్రియని ఆపి దానిలోకి మెరుగైన కొత్త ఆలోచనలను నింపి ఆచరణ లో పెట్టగలగాలి.  ఈ ఆలోచనలు ఆచరణీయం కావాలి. అప్పటికే ఉన్న విధానాలను మెరుగుపరచాలి. అప్పటికే ఉన్న విధానాలకంటె నాసి రకం విధానాలు అవ్వకూడదు.”
శ్రీధర్ ఓపికగా గాంధీ మాస్టర్ చెప్పిన మాటలను విని,”ఏది మెరుగైనది మాస్టారూ?” అన్నాడు.
“మెరుగైన ఆలొచన, మనిషి ఉమ్మడీ, వ్యక్తిగతా ఆరోగ్యాన్ని పెంచాలి. మహా కవి శ్రీ శ్రీ చెప్పినట్లు గా,అందరి కోసం ఒక్కరు,ఒక్కరి కోసం అందరు గా బతకాలి.”
శ్రీధర్ అన్నాడు,”ఒకప్పుడు నన్ను ఊళ్ళో అందరూ జీవితంలో ఎదిగిన వాడిగా చూశారు. మంచి ఉద్యోగం ఉండేది.చదువు ఉంది . కానీ నేను ఇప్పుడు చాలా విషాదం గా ఉన్నాను. కాబట్టీ ఇప్పుడు నన్ను నేను ఒక ఓడిపోయినవాడి గా పరిగణిస్తున్నాను. నా జీవితమే ఒక సంక్షోభం లో పడింది.”
గాంధీ మేస్టర్ అన్నాడు,” విజయానికి నిర్వచనం వ్యక్తిగతమైనది. జీవితం మనిషి ఆత్మ తో సఖ్యం గా లేనప్పుడు మన మనసు లో సంక్షోభం ప్రవేశిస్తుంది.  నాకు నీ బాల్యం ఎట్లాంటిదో తెలుసు. నీది భారతీయ ఆత్మ. మనపల్లెటూళ్ళు భారతీయాత్మకి ప్రతిబింబాలు. పల్లెలు తరతరాల భారతీయ విలువలకు ప్రతినిధులు.  గాంధీజీ ఈ విషయాన్ని ఎప్పుడో అర్ధం చేసుకొన్నారు. ఒక్కసారి నువ్వు ఆధునికత్వాన్ని అవలంబించావంటే నీ అత్మ నీకు దూరం గా పోతుంది.  క్రీస్తుచెప్పినట్లు గా,”మనిషి విశ్వాన్ని జయించుతున్నాడు. కానీ ఆ జయించే క్రమంలో తన ఆత్మ ని పోగొట్టుకుంటున్నాడు.”
శ్రీధర్ అన్నాడు, “ఆదర్శాలు వల్లె వేయటానికి బాగానే ఉంటాయి. ఈ వ్యవస్థ ఇలా ఉండటానికి చాలా బలమైన కారణాలే ఉండి ఉంటాయి. ఆశయాలను ఆచరణ లో ఎలా పెడతామనేదే ముఖ్యం కదా?”
“సాంస్కృతిక విలువలు ఆచరణ నుంచే పుడతాయి. కానీ ప్రాముఖ్యత ఒక రోజులో తేలేది కాదు. తండ్రి పిల్లలని ఆచరణ లో పెట్టలేని కాల్పనిక విషయాలని అనుసరించమని చెప్పడు కదా? అలానే జాతిపిత కూడా చాలా ఆచరణశీలుడే అయ్యిఉండాలి”
గాంధీ మాస్టర్ చేతి కర్ర ఊతం తో లేచి నుంచున్నాడు. నెమ్మది గా తుంపర పడుతోంది..  శ్రీధర్ అన్నాడు,”మీరు నన్నేం చేయమంటారు?”
గాంధీ మాస్టర్ ఆ మాటలు విన్నాడో లేదో తెలవలా. ఆ వర్షం లో నడుచుకొంటూ పోతున్నాడాయన కర్రపోటేసుకొంటూ. “రఘుపతి రాఘవ రాజా రాం, పతీత పావన సీతా రాం”.
ఆ వర్షం లో గాంధీ బొమ్మ కాళ్ళ దగ్గర తడుస్తూ కూర్చున్నాడు శ్రీధర్. గాంధీ బొమ్మ కాళ్ళకి ఉన్న పోస్టర్లు వర్షానికి తడిచి మెత్తబడ్డాయి. ఊడిపోయి వాన నీళ్ళలో కలిసి,పక్కనే ఉన్న మురికి కాలువ లో కలిసి కొట్టుకొని పోతున్నాయి”

అయిపోయింది

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్  వేర్ ఇంజినీర్ కథ – ఒకటవ భాగం

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్  వేర్ ఇంజినీర్ కథ -రెండవ భాగం

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్  వేర్ ఇంజినీర్ కథ -మూడవ భాగం

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్  వేర్ ఇంజినీర్ కథ -నాలుగవ భాగం

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్  వేర్ ఇంజినీర్ కథ -ఐదవ భాగం

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్  వేర్ ఇంజినీర్ కథ -ఆరవ భాగం

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ – ఏడవ భాగం

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ – ఎనిమిదవ భాగం

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-9

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-10

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-11

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-12

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-13

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-14

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-15

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-16

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-17

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-18

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-19

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-20

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-21

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-22

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-23

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-24

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-25

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-26

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-27

ఒక తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-28

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-29

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-30

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-31

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-32

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-33

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-34

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-35

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-36

అయిపోయింది

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-36

శ్రీధర్ తన ఉద్యోగం గురించి తృప్తి గా లేడు. చాలా చాలా ఇంటర్వ్యూలు ల కి వెళ్ళిన తరవాత అతనికి ఒక జాబ్ ఆఫర్ వచ్చింది. జాబ్ మారదామనుకొంటుండగా అతని కి వాళ్ళ అమ్మ దగ్గరి నుంచీ ఒక ఫోన్ కాల్ వచ్చింది. ఆమె కృష్ణా రావు కి ఆరోగ్యం బాగా లేదని చెప్పింది. అతనికి వెన్ను నొప్పి వచ్చింది.
శ్రీధర్ అన్నాడు,”అమ్మా, నువ్వూ నాన్నా బెంగుళూరు వచ్చేయండి. నేను ఇక్కడ నాన్న గురించి జాగ్రత్త తీసుకొంటాను”.
“మేము అక్కడ ఒక వారం కంటే ఎక్కువ రోజులు ఉండలేము  రా. కాలక్షేపం అవ్వదు మాకు. పైగా సరళ కి అనవసరమైన పని మా వలన”, అంది చంద్రమ్మ.
శ్రీధర్ వాళ్ళ ఊరెళ్ళి వాళ్ళ నాన్న కు వైద్యం చేయిద్దాం అనుకొన్నాడు. ఆఫీస్ లో ఆనంద్ ని లీవ్ అడిగాడు.
“ఇప్పుడు ప్రాజెక్ట్ చాలా కీలకమైన దశ లో ఉంది. ప్రాజెక్ట్  లో నీది ముఖ్యమైన పాత్ర అని నీకు తెలుసు. నీ లీవ్ ని వాయిదా వేసుకో”, అన్నాడు ఆనంద్ ఎప్పటిలానే.
“అనివార్య కారణాల వలన నేను నా సెలవు ని వాయిదా వేయలేక పోతున్నాను. అయినా నీకు మనీషా ఎప్పుడూ దన్ను గా ఉంటుంది కదా?”, అన్నాడు శ్రీధర్ వ్యంగ్యం గా.
సీట్ దగ్గరికొచ్చి, వ్యక్తిగతమైన కారణాలను చూపుతూ, ఆనంద్ కి రెజిగ్నేషన్ మెయిల్ పంపించాడు శ్రీధర్. శ్రీధర్ కి ఆనంద్ మీద ఉన్న కసి అంతా ఆ క్షణం లో తీరి పోయింది.
వాళ్ళ ఊరికి బయలు దేరాడు శ్రీధర్. వాళ్ళ నాన్న కి తగ్గిన తరవాత బెంగుళూరు వచ్చి కొత్త జాబ్ లో జాయిన్ అవుదామనుకొన్నాడు. వెళ్ళే ముందు సరళ వస్తుందేమో అడిగాడు.
దానికి సరళ,”నేను ఎప్పుడూ పల్లెటూరు వెళ్ళలేదు. పైపుల్లో నీళ్ళూ, అటాచ్ బాత్రూం లేని చోట కి నేను రాలేను”, అంది. వాళ్ళిద్దరి మధ్యా మొహమాటాలు చాలా త్వరగా తగ్గిపోతున్నాయి.
***********
కృష్ణా రావు వెన్ను నొప్పిని మందుల తో తగ్గించవచ్చని బందరు లో డాక్టర్ చెప్పాడు. ఓ వారం ఊళ్ళోనే ఉండి, వాళ్ళ నాన్న ని చూసుకొన్నాడు శ్రీధర్.   కృష్ణా రావు కి కొంచెం మెరుగయ్యింది.
అక్షయ్ కోసం ఫోన్ చేశాడు శ్రీధర్ సరళ కి. అప్పుడు చెప్పింది సరళ. శ్రీధర్ చేరబోయే కంపెనీ నుంచీ ఈ మెయిల్ వచ్చిందట. శ్రీధర్ కి ఇచ్చిన ఆఫర్ ఓ ఆరు నెలలు ఆలస్యం చేశారంట. రిసెషన్ రోజులలో వాయిదా అంటే “జాబ్ ఇవ్వక పోవటానికి” ముద్దు పేరు. ఓ రోజల్లా ఏమీ తోచలేదు శ్రీధర్ కి. ఆనంద్ మీద రాయి విసిరి పారిపోదామను కొన్నాడు శ్రీధర్. రాయి విసరటమైతే విసిరాడు. కానీ పారిపోయేటప్పుడే గోతి లో పడ్డాడు, అదీతానే తవ్వుకొన్న దాంట్లో.  ఆనంద్ తెరిచి ఉంచిన తలుపుని తానే మూసేసి వచ్చాడు.
తనకు జాబ్ పోయిన సంగతి శ్రీధర్ తన అమ్మా నాన్న లకి చెప్పలేదు. బెంగుళూరు ఆఘ మేఘాల మీద వచ్చేశాడు, వేరే జాబ్ వెతుక్కోవటానికి. ఇంటికెళ్ళగానే సరళ అడిగింది, “మీ నాన్న కి ఎలా ఉంది?”
” మా నాన్న కి ఎలా ఉంటే నీకేంటి? అంతగా ఆయన గురించి శ్రధ్ధ ఉంటే నాతో పాటు వచ్చి అయన గురించి జాగ్రత్త తీసుకోవాల్సింది”, అన్నాడు.
“అప్పుడు నేను కూడా నీ లాగే జాబ్ లేక ఈగలు తోలుకోవాల్సి వచ్చేది”, అందామె అగ్ని కి ఆజ్యం పోస్తూ.
ఆ ఆదివారం సరళ షాపింగ్ కి వెళ్ళాలనుకొంది. ఆమె కి తెలుసు శ్రీధర్ కి షాపింగ్ అంటే ఇష్టం లేదని. అందుకే తోడు రమ్మని అడగలేదు. ఇంట్లో ఉండి అక్షయ్ ని చూసుకోమని చెప్పిందామె శ్రీధర్ కి.  శ్రీధర్ ఆమె ని అడిగాడు, “ఏమి కొనబోతున్నావ్?”
” ఇదీ అని ఏమీ లేదు. వెళ్ళి చూస్తాను. ఏదైనా ఇంటరెస్టింగ్ గా ఉంటే కొంటాను”
శ్రీధర్ అన్నాదు,”ముందు ఏమి కొనాలో కూడా తెలియకుండా, కొనటానికి వెళ్ళటం చాలా విచిత్రం గా ఉంది నాకు”
“శ్రీధర్, కొందామన్నా నీ దగ్గర డబ్బు లేదు. వేరే వాళ్ళని కూడా ఎందుకు అడ్డుకొంటావ్?”,అని విసురు గా వెళ్ళిపోయిందామె, అప్పటికే రెడీ గా ఉన్న ఆటో ఎక్కి.
శ్రీధర్ కి కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. కానీ వాడి మనసు తిట్టింది, “మగాడివై ఏడవటానికి సిగ్గులేదూ?”. అతని మగ జన్మకి ఏడ్చే స్వేచ్చ లేదు.
ఇంతలోఫోన్ మోగింది…వాళ్ళ అమ్మ..”ఈ సంవత్సరం పంటలు బాగా పండలేదు. దానితో మన చేను మగతా కి తీసుకొన్న రంగా రావు మామయ్య డబ్బులు కూడా సరిగా ఇవ్వలేదు. మీ నాన్న మందుల ఖర్చులేమో పెరుగుతున్నాయి. మీ నాన్న గురించి నీకు తెలుసు. ఆయనకి అత్మాభిమానం ఎక్కువ. ఆయకి తెలియనివ్వకుండా …కొంచెం డబ్బు పంపిస్తే అవసరానికి ఉపయోగ పడుతుంది”
షాపింగ్ నుంచీ తిరిగి వచ్చిన తరవాత సరళ ని అడిగాడు,”ఓ ఇరవై వేలుంటే అప్పిస్తావా?”
“శ్రీధర్, ఇప్పుడు హౌస్ లోనూ “ఈ ఎం ఐ” కూడా నేనే కడుతున్నాను.ఇది నీకు తెలుసు. అద్దె నేనే కడుతున్నాను. నా దగ్గరా డబ్బు చాలా తక్కువే ఉంది. అక్షయ్ కోసం కొంత డబ్బు దాచి ఉంచాను. మనకు ఏమైనా అనుకోని ఖర్చులు వస్తే ఉంటాయని.” అని,” అయినా నీకు ఇప్పుడు ఇరవై వేలు ఎందుకు?” అందామె. శ్రీధర్ చెప్పాడు.
“నాల్రోజుల కిందట నువ్వే అన్నావు. నాకు మీ అమ్మా నాన్నలంటే పట్టదని.అవును కరెక్టే నేనెందుకు పట్టించుకోవాలి?”

మీకు ఈ కథ నచ్చిందా? ఐతే మీకు పూర్తి కథ ఇక్కడ దొరుకుతుంది http://kinige.com/kbook.php?id=456

ఇంకా ఉంది…

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-35

శ్రీధర్ కి వాళ్ళ మామ గారి నుండీ ఫోన్ వచ్చింది. “సరళ కి లేబర్ పెయిన్స్ వచ్చాయి. ఆమె ను హాస్పిటల్లో జాయిన్ చేశాం.”
శ్రీధర్ లో ఆదుర్దా పెరిగింది. చెన్నై కి టికెట్లు బుక్ చేదామని బయలు దేరాడు. ఈ లోగా ఇంకో కాల్.  మళ్ళీ మామ గారే,” కంగ్రాట్యులేషన్స్. సరళ మగ పిల్లాడిని ప్రసవించింది. నార్మల్ డెలివరీ నే. తల్లీ పిల్లాడూ ఇద్దరూ ఆరోగ్యం గా ఉన్నారు”.
శ్రీధర్ కి ఒక సహజమైన అవసరం తీరిన ఆనందం కలిగింది. రోజు వారి జీవితం లో లేనటువంటి ఒక గర్వం కలిగింది అతనికి. అతని ఆనందానికి ఏవో భౌతికమైన కారణాలు ఉండి ఉండాలి.
*************
ఇంకో ఆర్నెల్లకి సరళ కి బెంగుళూరు లో ఉద్యోగం వచ్చింది. బాబు తో సహా ఆమె బెంగళూరు కు వచ్చేసింది. చెన్నై లో ఉన్న వాళ్ళ ఇంటిని అద్దెకి ఇచ్చారు. వాళ్ళ తమిళ నాడు కారు ని నియమాల ప్రకారం చెల్లించవలసిన లంచాలు చెల్లించి బెంగళూరు కు తీసుకొని వచ్చారు. వాళ్ళ అపార్ట్ మెంట్ సరళ ఆఫీస్ కి దగ్గర గా ఉండేటట్లు తీసుకొన్నారు. దీని వలన శ్రీధర్ వాళ్ళ ఆఫీస్ ఇంటి నుంచీ బాగా దూరమైపోయింది. శ్రీధర్ పొద్దున్నే బయలుదేరేటప్పటికి బాబు లేవను కూడా లేవడు.  మళ్ళీ రాత్రి ఇంటికి వచ్చేటప్పటికి కనీసం రాత్రి తొమ్మిది అవుతుంది. అప్పటికి బాబు నిద్ర పోతూ ఉంటాడు. ఇక వాడి తో ఆడు కోవటం వీకెండ్స్ లో నే. అప్పుడు కూడా వీక్ డేస్ లో చాలని నిద్ర, దాడి చేయకుండా ఉంటే. పగలు సరళ ఆఫీస్ కు వెళ్ళేటప్పుడు వాళ్ళ ఆఫీస్ కి దగ్గర లో ఉన్న ‘క్రెష్’ లో బాబు ని వదిలి పెట్టి వెళ్తుంది.  సాయంత్రం ఆఫీస్ నుంచీ వచ్చేటప్పుడు మళ్ళీ వాడిని తీసుకొచ్చుకొంటుంది.
వాళ్ళ అపార్ట్ మెంట్  సముదాయం పేరు “గ్రీన్ వాలీ.”  అది చూడటానికి శుభ్రం గా లాండ్ స్కేపింగ్ తొ సహా నీటు గా ఉంటుంది. మొదట ఆ బిల్డర్ అక్కడ ఉన్న పచ్చని తోటలనూ, పొదలనూ వాటి మీద ఆధారపడి ఉండే జీవావరణాన్నీ ప్రొక్లైనర్ల తో తొలగింఛాడు. తరవాత అక్కడ ఒక కాంక్రీట్ వనాన్ని కట్టాడు.  ఆ కాంక్రీట్ అడవి లో పేలికలలాగా చిన్న ప్రదేశాన్ని లాండ్ స్కేపింగ్ చేసి దానికి “గ్రీన్ వాలీ” అని పేరు పెట్టాడు. ఆ పైన వాటిని మతి పోయే లాభానికి మతి తప్పిన కోడ్ కూలీ లకి అమ్మాడు. బాంకుల దగ్గర అప్పులు తీసుకొని వాటిని కొన్న కోడ్ కూలీలు రిసెషన్ దెబ్బకి “ఈ ఎం ఐ ” లు కట్టగలమా అనే సందేహం లోపడ్డారు.
శ్రీధర్ వాళ్ళ కుటుంబంలో ఒక సాంప్రదాయం ఉంది. బిడ్డ పుట్టిన తరువాత బిడ్డ నాన్న ఊరిలో వాడికి అన్నప్రాసన చేయాలి. కానీ శ్రీధరూ సరళలకి సెలవలు దొరకలేదు. బాస్ కి ఇష్టం లేకుండా సెలవు పెట్టి వెళ్తే ఎక్కడ ఉద్యోగాలకు ఎసరు పెడతాడో అని భయం. చంద్రమ్మ ఫోన్ లో శ్రీధర్ తో అంది, “మన కుటుబం లో ఈ ఆచారాన్ని పాటించక పోవటం ఇదే మొదటి సారి. నీ చిన్నప్పుడు మీ నాన్న ఊరంతటినీ భోజనాలకి పిలిచారు. మీరు పెద్ద పెద్ద ఉద్యోగాలు చేసీ లాభంలేకుండా పోయింది.”
****************
బాబు కి అక్షయ్ అని పేరు పెట్టారు. వాడి మొదటి పుట్టిన రోజు ఘనం గా చేశాడు శ్రీధర్. బాబు తన చిన్న చేతులని ఊపినప్పుడల్లా శ్రీధర్ ఎదంతా ఏదో తెలియని గర్వం తో నిండిపోయేది. చంద్రమ్మా కృష్ణా రావూ రాలేదు.వాళ్ళకి కోపం వచ్చింది వాడి అన్నప్రాసన ఊళ్ళో చెయ్యలేదని. పైగా కృష్ణా రావు అననే అన్నాడు, “అన్నప్రాసన కి టైం లేదు కానీ, అదేదీ…ఆ.. బర్త డే కి టైం దొరికింది వీడికి” అని. ఫంక్షన్ లో ఎవరో అడిగారు సరళ ని మీ అత్తా మామలేరని, “వాళ్ళు రాలేదు” అందామె.మళ్ళీ ఆ అడిగిన వాళ్ళే అన్నారు,”ఎందుకు రాలేదు?”.
“ఏమో తెలియదు”, అని లోల్లోపల ఆ అడిగిన వాళ్ళ మీద చాలా గింజుకొంది సరళ.
అక్షయ్ చురుకు గానే ఉంటున్నాడు కానీ, శ్రీధర్ కి ఒక విషయం దిగులు గా ఉంది. వాడు ఇంకా చిన్న చిన్న మాటలు కూడా చెప్పటంలేదు. వాడిని పేడియాట్రిషియన్ దగ్గరికి తీసుకొని వెళ్ళాడు శ్రీధర్.
డాక్టర్ “బాబు రోజూ చేసే పనుల” గురించి అడిగాడు. శ్రీధర్ వాళ్ళమ్మ క్రెష్ ళొ ఒదిలిపెడుతుందని చెప్పాడు.
డాక్టర్ అన్నాడు, క్రెష్ లో ఏమి చేస్తారు?”
శ్రీధర్ కి తెలియదు. తరువాతి సోమ వారం సెలవు పెట్టి శ్రీధర్ క్రెష్ కు వెళ్ళాడు, బాబు ఏమి చేస్తున్నాడో చూడటానికి. క్రెష్ గేట్ తలుపులు తాళం వేసి ఉన్నాయి. ఒక  పదిహేడేళ్ళ కుర్రాడు గేట్ తీశాడు. లోపల పిల్లలు బొమ్మలతో ఆడుతున్నారు. ఒక మధ్య వయసు ఉన్న ఆమె వచ్చి పిల్లలు బయటికి వెళ్ళకుండా గేట్ తాళం పెట్టాము అని చెప్పింది.  గేట్ బయట వాహనాలన్నీ పొగలు కక్కుకొంటూ వెళ్తున్నాయి.
కొంతమంది పిల్లలు టీవీ లో కార్టూన్ మూవీ చూస్తున్నారు.
“అక్షయ్ క్రెష్ లో ఎలా ఉంటాడు?”,అని అడిగాడు శ్రీధర్ ఆ మధ్య వయసామెని.
“బాగానే ఉంటాడు సార్.ఒక్కొక్క సారి వాళ్ళ అమ్మ గురించి ఏడుస్తాడు. లేకపోతే పరవాలేదు”
అక్షయ్ ని తీసుకొని ఇంటికి వచ్చేశాడు శ్రీధర్. అపార్ట్మెంట్లో అందరూ వాళ్ళ ఆఫీస్ లకి వెళ్ళిపోయారు.నిర్మానుష్యం గా ఉంది. సాయంత్రమే మళ్ళీ వాళ్ళు ఇంటికి వచ్చేది. మిగతా సమయమంతా మరుసటి రోజు కి తయారవ్వటం లోనే సరిపోతుంది వాళ్ళకి. వీకేండ్స్ వచ్చాయంటే,వీక్ డేస్ లో పడిన శ్రమ నుంచీ ఒత్తిడి నుంచీ రిలాక్స్ అవ్వటానికే సరిపోతుంది. ఒకళ్ళతో ఒకళ్ళు మాట్లాడుకోవటానికి కూడా తీరిక ఉండదు.
శ్రీధర్ ఇంట్లోకి వెళ్ళి టీవీ ఆన్ చేశాడు. ఒక వార్తా చానల్లో నగరంలో కిడ్నాప్ అయ్యిన ఒక చిన్నమ్మాయి గురించి చూపిస్తున్నాడు. ఇంకోచానల్ లో వివిధ నగరాల లో ని పొల్యూషన్ లెవల్స్ గురించి చెప్తున్నాడు. అతనికి మొదటి సారిగా తన కొడుకు భవిష్యత్తు గురించి భయం వేసింది. వాడి రా బోయే రోజులు ఆనందం గా ఉండవేమో అనిపించింది శ్రీధర్ కి. శ్రీధర్ కి తన బాల్యం గుర్తుకు రాసాగింది. ” తన నాయనమ్మ చెప్పిన కధలూ..ఆ కధలు చెప్తూ ఆమె పాడిన పద్యాలూ…ఊళ్ళో ఏ భయమూ లేకుండా గాలికి తిరిన రోజులూ…చెరువు లో పట్టిన చేపలూ…వాటిని మళ్ళీ వదిలేసిన గుంటలూ…అప్పటి అమాయకత్వం…కాలువల్లో ఈతలూ…మామిడి తోటల్లో ఆటలూ…అభం శుభం తెలిసీ తెలియని వయసూ..”
శ్రీధర్ వాళ్ళ అమ్మా నాన్నా ఎప్పుడూ దిగులు పడలేదు ఊళ్ళొ వాడు క్షేమం గా ఉంటాడో లేదోనని. ముందు గా మనిషి ప్రకృతి లో భాగం గా ఉండి ఉంటాడు. తరువాత సమాజం ఏర్పడి,సమాజం వాడికి నీతి నియమాలని నేర్పి ఉంటుంది. దీని వలన మనిషి ప్రకృతి నుంచీ కొంత దూరం గా జరిగి సమాజనికి కొంత దగ్గరయ్యి ఉంటాడు.  ఇప్పుడు ఈ ఆధునికత వచ్చి వ్యక్తిని సమాజం నుంచీ వేరు చేస్తున్నట్లుంది. ఈ ప్రక్రియ పాశ్చాత్య సమాజం లో ఇప్పటికే జరుగుతోంది. అక్కడ ప్రతి ఒక్కరూ సముద్రం లోఉన్న ఒక ద్వీపం లాంటి వారే.”
సరళా శ్రీధరూ బాగానే సంపాదిస్తున్నారు. కానీ శ్రీధర్ చిన్నప్పుడు అనుభవించిన బాల్యం ఇప్పుడు అతని కొడుకుకి ఇవ్వటానికి ఎంత ఖర్చవుతుంది? అతని కొడుకు బాల్యం చాలా చప్ప గా ఉండేటట్లుంది. ఇంట్లో వాడికి తోడు గా ఇంకొక చిన్న పిల్లాడో, పిల్లో ఉంటె వాడు కొంచెం సంతోషం గా పెరుగుతాడేమో.
ఆ రోజు రాత్రి శ్రీధర్ సరళ ని అడిగాడు,”మనం ఇంకొక బిడ్డ ని కందామా?” అని.
ఆమె అంది, “ఇక్కడికి వీణ్ణి పెంచటానికే మనం కష్ట పడ వలసి వస్తోంది. ఇంకొకరి ని ఎలా పెంచ గలం. ఒక్కడైతే మనకొచ్చేడబ్బులతో వీడికి ఏమీ కొదవ లేకుండా పెంచ వచ్చు. ఇద్దరిని మనం భరించ గలమా? ఐనా నేను ఇంకో కానుపుకి సిధ్ధం గా లేను. పిల్లల్ని కనటం అనేది చాలా ఒత్తిడి తో కూడుకొన్న పని. మీ మగాళ్ళకు ఈ విషయం చెప్పినా అర్ధం కాదు”
శ్రీధర్ అనుకొన్నాడు,”ఆశ్చర్యం గా ఉందే! మామ్మా నాన్నా సన్నకారు రైతులై ఉండీ మమ్ముల్ని ఇద్దర్ని సంతోషం గా పెంచారు. కానీ అధికాదాయం వచ్చే ఉద్యోగాలు చేస్తూ మేమిద్దరం ఇంకొకరిని పెంచలేక పోతున్నామే?”

మీకు ఈ కథ నచ్చిందా? ఐతే మీకు పూర్తి కథ ఇక్కడ దొరుకుతుంది http://kinige.com/kbook.php?id=456

ఇంకా ఉంది…

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-34

శ్రీధర్ కీ, సరళ కీ గూడా కావలసిన విశ్రాంతి దొరికింది. వాళ్ళు దగ్గర లో ఉన్న పార్కులు అన్నీ చుట్టి వచ్చారు. డాక్టరు సలహా తీసుకొని ఆ తరువాత బెంగళూరు చుట్టు పక్కల ఉండే ప్రదేశాలు చూశారు. ఓ నాలుగు రోజులు కూర్గు వెళ్ళివచ్చారు.
శ్రీధర్ లీవ్ అయ్యేరోజు సరళ తన పీరియడ్స్ మిస్ అయ్యాయని చెప్పింది. టెస్ట్ చేయించుకొంటే ఆమె ప్రెగ్నెంట్ అని కన్ ఫం అయ్యింది.
శ్రీధర్ ఆఫీస్ కి వెళ్ళాడు. అతని మెయిల్ ఇన్ బాక్స్ అంతా నిండిపోయింది. ప్రాజెక్ట్ అయిపోవస్తూంది.  మనీషా ప్రాజెక్ట్ ని బాగానే మానేజ్ చేసినట్లుంది. కస్టమర్ లూసీ నుంచీ మనీషా కి పొగుడుతూ వచ్చిన కొన్ని మెయిల్స్ చూశాడు శ్రీధర్. ఆనంద్ కూడా మనీషా గురించి హాపీ గానే ఉన్నాడు. శ్రీధర్ కి స్పెసిఫికేషన్స్ గురించి మంచి అవగాహన ఉండటం తో ఆనంద్ శ్రీధర్ ని ఫంక్షనల్ టెస్టింగ్ చూడమన్నాడు. శ్రీధర్ కూడా రిలాక్స్ అయ్యాడు తనని ప్రాజెక్ట్ లో నుంచీ తీసివెయ్యనందుకు. అతనికి స్ట్రోక్ వచ్చే ముందు సరళ మాట్లాడినప్పుడు, ఆనంద్ శ్రీధర్ ని టెక్నికల్ లీడ్ చేద్దామనుకొన్నాడు. శ్రీధర్ అనవసరం గా గాభరా పడ్డాడు.
సరళ మూడో నెలలో మద్రాస్ వాళ్ళ అమ్మా వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళీంది. శ్రీధర్ ది మళ్ళీ ఒంటరి బతుకైంది.
శ్రీధర్ అప్రైజల్స్ స్టార్ట్ అయ్యాయి. ఆనంద్ అతనికి ఐదింటికి గాను రెండు రేటింగ్ ఇచ్చాడు. శ్రీధర్ కి ఇదేమీ నచ్చలా. “నాకు స్ట్రోక్ రావటం నా తప్పు కాదు. లేక పోతే నేను బాగా పని చేసేవాడిని” అని వాదించాడు.
ఆనంద్ అన్నాడు,”శ్రీధర్ నేను ప్రాజెక్ట్ కి నీ వంతు చేసిన పనిని మాత్రమే చూస్తాను. నీ వంతు తగ్గటానికి నీ అనారోగ్యం కారణం కావచ్చు. కానీ అది నేను పట్టించుకోను”,అన్నాడు. ఇంకా,”ముందు గా ప్రాజెక్ట్ గురించి కస్టమర్ హాపీ గా లేడు. మనీషా వచ్చిన తరవాత పరిస్థితి మెరుగయ్యింది.” అన్నాడు.
“ఏది ఏమైనా, నువ్వు ఒక మంచి టెక్నికల్ రిసోర్స్ వి అని నేను అనుకొంటున్నాను. మనం తరవాతి ప్రాజెక్ట్ లలో కూడా కలిసి పనిచేద్దాం. ఆల్ ద బెస్ట్!” అన్నాడు ఆనంద్.
శ్రీధర్ కి ఆనంద్ మాటలు రుచించలా.
*************
ఆర్ధిక మాంద్యం మొదలైంది. అమెరికా లో పేరాశ తో హెడ్జ్ ఫండ్స్ మొదలెట్టాయి ఈ పతనాన్ని. బాగా చదువుకున్న మా రాజులు ఒక సృజనాత్మకమైన సంక్షోభాన్ని సృష్టించారు. లీ మాన్ బ్రదర్స్ ని మూసేశారు. ఐటీ కుదేలైంది.  లే ఆఫ్ లు మొదలయ్యాయి. చాలా కంపెనీలు వర్కింగ్ అవర్స్ ని తొమ్మిది గంటలకి పెంచాయి. మే డే రోజు అమెరికా  లో కార్మికులు ఎప్పుడో ఎనిమిది గంటల పని సమయం సాధించుకొన్నారు అని చిన్నప్పుడు చదివాడు శ్రీధర్. అది కరెక్ట్ కాదా అని అనుమానమొచ్చింది శ్రీధర్ కి. మానేజర్లు ఉద్యోగులకి వీకెండ్స్ లో పని చెయ్యండి అని మెయిల్స్ పంపిస్తున్నారు. కస్టరమర్స్, ప్రపోజల్ లొ అంగీకరించిన దానికంటే రెండు మూడు రెట్లు ఎక్కువ పని చేయించుకొంటున్నారు. పరిమితమైన డబ్బులకి అపరిమితమైన పని చేయటం అనేది ఫ్యూడల్ సమాజం లో ఉంటుందని శ్రీధర్ చదివాడు చిన్నప్పుడు. ఇప్పుడు ఈ కస్టమర్లు నయా భూస్వాములులా అనిపిస్తున్నారు. దీని వలన ఉద్యోగులు రెండు మూడు రెట్లు పని చేయవలసి వస్తోంది. జీతాలేమో తగ్గించారు. ఏం చేద్దాం “టిరనీ ఆఫ్ క్యాపిటల్” అనుకొన్నాడు శ్రీధర్.
ఓ రోజు శ్రీధర్ ని రాత్రి లేట్ గా పని చెయ్యమన్నాడు ఆనంద్. శ్రీధర్, “నేను లేట్ గా ఎక్కువ పని చేస్తే నాకు ఎక్కువ డబ్బులు రావు కదా!” అన్నాడు ఆనంద్ తో.
” శ్రీధర్! కంపెనీ కీ ఉద్యోగి కీ ఉండేది పరస్పరం సమానమైన సంబంధం కాదు. నువ్వు కంపెనీ లో జాయిన్ అయ్యేటప్పుడు సైన్ చేసిన అగ్రీమెంట్ ని పూర్తిగా చదివావా? చదువు తెలుస్తుంది. డబ్బు ఎవరి నుంచీ అయితే ఫ్లో అవుతుందో వాడిది ఎప్పటికీ పై చేయే. మార్కెట్ బూం లో ఉన్నప్పుడు,ఏదో జనాలను ఆకర్షించటానికి కంపెనీ ల వాళ్ళూ ప్రయత్నిస్తారు. అది వేరే విషయం.  ఐటీ లో ఫ్రెషర్స్ ని వాళ్ళ జావా స్కిల్ కోసమో, సీ స్కిల్ కోసమో తీసుకొంటారు. కానీ లీడ్స్ నీ, మానేజర్లనీ వాళ్ళ కమిట్మెంట్ కోసం, ఇంటెగ్రిటీ కోసం  తీసుకొంటారు. ఈ కమిట్మెంటూ, ఇంటెగ్రిటీ  అనేవి మనకి కుటుంబ నేపధ్యం వలనా, సామాజిక నేపధ్యం వలనా వస్తాయి. ఒక రకం గా మనం మన కమిట్మెంట్ ని అమ్ముకొని ప్రతిఫలం  గా జీతం తీసుకొంటున్నాం. మన వ్యక్తిగతమైన  లక్ష్యాలకీ కంపెనీ లక్ష్యాలకీ ఏ విధమైన ఘర్షణ  లేనప్పుడు, మనకి కమిట్మెంట్ చాలా సులభం గా వస్తుంది. సో, మన కమిట్మెంట్ వలన కంపెనీ కి డబ్బులు వస్తాయి. కానీ విచిత్రం గా ఆ డబ్బు సమాజం జనాలకిచ్చే కమిట్మెంటూ, హానెస్టీ వంటి లక్షణాలని నాశనం చేస్తుంది.ఒక రకం గా డబ్బు తన గోతిని తనే తవ్వుకుంటుంది. అందుకే అనేక సంస్థ లు దివాళా తీస్తున్నయి. టాపిక్ నుంచీ డైవర్ట్ అయ్యినట్లున్నాం.. సో… ఈరోజు రాత్రి పన్నెండయ్యేది,రెండయ్యేది నువ్వు కస్టమర్ కి డెలివరీ చేసి వెళ్తున్నావ్.అంతే”, అని క్లాస్ పీకాడు అనంద్.
“ఛీ వెధవ బతుకు. వీడి క్లాస్ వినేకంటే, రెండింటి దాకా ఉండి ఆ డెలివరీ ఏదో చేసి వెళ్ళటం నయం”,అనుకొన్నాడు శ్రీధర్.

మీకు ఈ కథ నచ్చిందా? ఐతే మీకు పూర్తి కథ ఇక్కడ దొరుకుతుంది http://kinige.com/kbook.php?id=456

ఇంకా ఉంది…

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-33

శ్రీధర్ కి స్పృహ తప్పిన తరువాత,ఇల్లు శుభ్రం చేయటం కోసం పని మనిషి వచ్చింది.అతను కిందపడి ఉండటం చూసి ఇంటి ఓనర్ ని పిలిచింది. ఓనర్ దగ్గరే ఉన్న హాస్పిటల్ వాళ్ళని పిలిస్తే వాళ్ళు అంబులెన్స్ లో హాస్పిటల్ కి తరలించారు.
అతనికి హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చింది. అ రోజు సాయంత్రానికి శ్రీధర్ మామూలు అయ్యాడు. సరళ కి ఫోన్ చేసి విషయం చెప్పాడు. సరళ శ్రీధర్ అమ్మానాన్నలకి ఫోన్ చేసి చెప్పింది. మరుసటి రోజు శ్రీధర్ ని  హాస్పిటల్ నుంచీ ఇంటికి పంపారు.
*********
శ్రీధర్ మంచం మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. పక్కనే కుర్చీ లో సరళ కూర్చొని ఉంది. శ్రీధర్ నాన్న కృష్ణా రావూ,అమ్మ చంద్రమ్మా పక్కనే సోఫా లో కూర్చొని ఉన్నారు. శ్రీధర్ సెల్ తీసుకొని ఆనంద్ కి కాల్ చేసి, “నాకు స్ట్రోక్ వచ్చింది,డాక్టర్ ఓ రెండు వారాలు రెస్ట్ తీసుకొమ్మన్నాడు” అని చెప్పాడు.
ఆనంద్, ” నో ప్రాబ్లం శ్రీ, మనీషా ఉంది కదా. ఆమె చూసుకొంటుంది. ఒక రెండు మూడు రోజుల్లో ఆమె నీకు కాల్ చేసి,నీ దగ్గరి నుంచీ ప్రాజెక్ట్ వివరాలు తెలుసు కొంటుంది” అన్నాడు.
“సరే నేనే ఆమె కి కాల్ చేసి చెప్తాన్లే”, అన్నాదు శ్రీధర్.
“నువ్వు ఆఫీస్ కి రావటం మొదలు పెట్టిన తరువాత,కొన్నాళ్ళు ఆమె కి సాయం చేయ వచ్చు. నువ్వు వచ్చాక మాట్లాడుదాం. టేక్ కేర్!” అని పెట్టేశాడు ఆనంద్.
ప్రాజెక్ట్ గురించిన ఆందోళన ఇంకా శ్రీధర్ మనసు లో ఏ మూలో ఉంది. “నేను ఆఫీస్ కి వెళ్ళిన తరువాత, ప్రాజెక్ట్ లో పని మళ్ళీ యధావిధి గా చెయ్యగలుగుతానా?” అనుకొన్నాడు.
సరళ అతని ఆలోచనలకు అంతరాయం కలిగిస్తూ గ్లూకోస్ నీళ్ళు ఇచ్చింది. “నేను లాంగ్ లీవ్ పెట్టి, కొన్నాళ్ళు ఇక్కడ ఉంటాను” అంది.
చంద్రమ్మ అంది, “మేమున్నాం కదమ్మా చూసుకోవటానికి. మళ్ళీ నీ ఉద్యోగానికి ఎందుకు సెలవు పెట్టడం?”
సరళ ఏమీ సమాధానం చెప్పకుండా శ్రీధర్ వైపు చూసి,”నేను సోమ వారం నుంచీ సెలవు పెడుతున్నాను”,అంది.
***********
శ్రీధర్ త్వరగానే కోలుకొంటున్నాడు.  కొంచెం సేద తీరినట్లు కనపడుతున్నాడు. అతనికి కావలసిన వాళ్ళంతా ఒక చోట ఉన్నారిప్పుడు మరి. శ్రీధర్ వాళ్ళ అమ్మ అతనికి ఇష్టమైన కూరలన్నీ చేసి పెడుతోంది,  కానీ నూనె లేకుండా. ఓ రోజు సరళ, “దగ్గరే ఉన్న ఓ రెస్టారెంట్ కి వెళ్దాం” అంది. రెస్టారెంట్ లో, శ్రీధర్ ఎవరికి కావలసినవి వాళ్ళకు తెప్పించాడు.చివరిగా బిల్లు వచ్చింది. శ్రీధర్ బిల్లు కట్టి, ఓ రెండు పది నోట్లను ప్లేట్లో వదిలాడు. కృష్ణా రావు ఆ నోట్ల వంక చూసి శ్రీధర్ ని అడిగాడు, “బిల్ ఎంత అయ్యింది రా?”
“అబ్బ.. నీకెందుకు నాన్నా..?” అన్నాడు శ్రీధర్.
“చెప్పొచ్చు కదా..ఇక్కడ ఖర్చులు ఎలా ఉంటాయో నాకు గూడా తెలుస్తుంది” అన్నాడాయన.
“ఓ ఏదొందల యాభై రూపాయలైంది”.
” బాగానే అయ్యిందే…ఖర్చులు తగ్గించుకో రా. అసలు ఇంతవుతుందని ముందే తెలిస్తే నేను వచ్చేవాడినే కాదు. ఇదే ఇంట్లో వండుకుంటే చాలా తక్కువ పడుతుంది. ఇదే ఖర్చు తో మన ఊళ్ళో ఒక కుటుంబం నెల మొత్తం బతుకుతుంది”
చంద్రమ్మ “మరే” నన్నట్లు గాతలూపింది.
శ్రీధర్ సరళ వంక చూశాడు. ఆమె మొహం లో ఏ భావమూ కనిపించటం లేదు. ఆమె కి ఏదైనా నచ్చక పోతే ఆమె తన మొహానికీ మనసుకీ మధ్య ఒక షట్టర్ వేసేస్తుంది.
ఇంటికొచ్చాక కృష్ణా రావు డీవీడీ లో కొన్ని పాత పాటలు పెట్టమన్నాడు శ్రీధర్ ని. “ఇది చాలా బాగుంది.మన ఇంట్లో టేప్ రికార్డర్ చెడిపోయింది”, అన్నాడాయన.
“నేను మీకు ఓ డీవీడీ ప్లేయర్ కొంటానులే” అన్నాడు శ్రీధర్.
సరళ పక్క రూం లోకి వెళ్ళీ తలుపు వేసుకొంది. చంద్రమ్మ అటు వైపు చూసి,”సరళ కి ఏమైందో చూడు”, అంది శ్రీధర్ తో.
శ్రీధర్ రూం  లోకి వెళ్ళి అన్నాడు,”ఆర్ యూ ఓకే?”
సరళ అంది,” రెస్టారెంట్ లో డిన్నర్ కంటే, డీవీడీ ప్లేయర్ ఎక్కువ అవ్వుతుందనుకుంటా?” అంది.
ఆ మరుసటి రోజు,కృష్ణా రావూ చంద్రమ్మా వెంకటాపురం బయలుదేరి వెళ్ళారు. శ్రీధర్ రైల్వే స్టేషన్ కి వెళ్ళి పంపించి వచ్చాడు. వాళ్ళ కి ఒక డీవీడీ ప్లేయర్ కొనిచ్చాడు. సరళ తనకి తల నొప్పి అని రాలేదు.
ఇంటికొచ్చినాక సరళ అడిగింది, “డీవీడీ ప్లేయర్ ఎంత అయ్యింది?”
“ఎందుకు?”
” ఇలాంటివి కొనమని అడగటానికి ఇది సరైన సందర్భమేనా?” అందామె.
శ్రీధర్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.

మీకు ఈ కథ నచ్చిందా? ఐతే మీకు పూర్తి కథ ఇక్కడ దొరుకుతుంది http://kinige.com/kbook.php?id=456

ఇంకా ఉంది…

ఒక ఆంధ్ర సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్ కథ-32

మనీషా ప్రాజెక్ట్ లోకి వచ్చేసింది. మనీషా వాళ్ళ నాన్న ఒక రిటైర్డ్ ఆర్మీ ఆఫీసర్. ఆమె ఇచ్చిన పనిని చాలా బాగా ఎక్జిక్యూట్ చేయించ గలదు.కానీ ఆమె మాత్రం పని చేయదు.
మనీషా గురించి ఇంకా చాలా ఆసక్తికరమైన విషయాలే ఉన్నాయి. అమె మొదటి జాబ్ డిల్లీ లో చేసింది. తరవాత బెంగుళూరు వచ్చింది. ఆమె డిల్లీ లో ఉన్నప్పుడు తన బాయ్ ఫ్రెండ్ తో విడిపోయింది. ఆమె బెంగుళూరు కి వచ్చిన ఒక సంవత్సరం తరవాత, పునీత్ అగర్వాల్ అని ఒక ముంబాయి అతనిని పెళ్ళి చేసుకొంది. పునీత్ ముంబాయి లోనే ఒక ఫిల్మ్ కంపనీ లో పని చేసేవాడు. వాళ్ళ పెళ్ళి బెంగుళూరు లోనేజరిగింది. కొలీగ్స్ చాలా మంది అటెండ్ అయ్యారు.
ఓ రోజు శ్రీధర్ మనీషా ని అడిగాడు,” ఏంటి? నువ్వు ఈ రోజు చాల డల్ గా కనిపిస్తున్నావు?”
మనీషా శ్రీధర్ వంక చుర చురా చూసి, కను బొమలు ఎగరేసి అంది, “థ్యాంక్స్ ఫర్ యువర్ కన్సర్న్. కానీ నీకెందుకీ విషయం?”
ఆమె పునీత్ అగర్వాల్ కి విడాకులిచ్చినట్లు రెండు రోజుల తరవాత తెలిసింది శ్రీధర్ కి. ఆ పైన ఓ నెల రోజులకి,  రోహిత్ శ్రీ వాస్తవ అని పక్కనున్న ఐటీ కంపెనీ లో లొకేషన్ హెడ్, ఆమె ని తన కారు లో డ్రాప్ చెయ్యటం చూశాడు శ్రీధర్. శ్రీధర్ లో ని పల్లెటూరి బావ నిద్ర లేచాడు.మనీషా ని అడిగాడు,” మనీషా,నువ్వు క్యాబ్ లో రావటం లేదేమిటి? ఎవరో నిన్ను రోజూ కార్ లో డ్రాప్ చేస్తున్నట్లున్నారు? ”
దానికి మనీషా, “చూడు శ్రీధర్,అది నా సొంత విషయం. నీ కెందుకు? నీ మంచి కోసమే చెప్తున్నా..తరవాత హెచ్ ఆర్ వాళ్ళ తో నీకు ప్రాబ్లం రావటం నాకు ఇష్టం లేదు” అంది. దానితో శ్రీధర్ నోరు మూత పడిపోయింది.
శ్రీధర్ వాళ్ళ ప్రాజెక్ట్ మంచి జోరు గా నడుస్తోంది. టీం మొత్తం టెన్షన్ గానూ,బిజీ గానూ ఉన్నారు. మనీషా కి పాత ప్రాజెక్ట్ కంప్లీట్ అయిపోయింది. ఆ ప్రాజెక్ట్ కి కస్టమర్ మంచి రేటింగ్సే ఇచ్చాడు.
శ్రీధర్ కి  పొద్దున్నే లేచి ఆఫీస్ కి వెళ్ళాలంటే బద్ధకం గా ఉంటోంది. రాత్రి ఏ రెండింటికో రూం కి వస్తున్నాడు. డాక్టర్ కి చూపించుకొందామంటే టైం లేదు. టెన్షన్ వలన కూడా అతని ఆరోగ్యం దెబ్బ తింటోంది.
ఆ రోజు ఒక డెలివరీ ఉంది. ఆఫీస్ కి వెళ్దామంటే, ఉతికిన బట్టలు ఏమీ లేవు రూం లో. మాసిన బట్టలతో ఆఫీస్ కి ఏమి వెళ్తాం లే అనుకొని అతను బట్టలు గుంజటం మొదలు పెట్టాడు. పదకొండున్నర కి ఆఫీస్ నుంచీ ఒక కాల్ వచ్చింది. రిసెప్షనిస్ట్ అంది, ” సర్,మనీషా లైన్ లో ఉంది. కనెక్ట్ చేయనా?”.
మనీషా మాట్లాడుతోంది,” ఆనంద్ ప్రాజెక్ట్ రివ్యూ చేశాడు. అతను ప్రాజెక్ట్ ని నన్ను టేక్ ఓవర్ చెయ్యమన్నాడు. నువ్వు ఆఫీస్ కి ఎప్పుడు వస్తావు? నాకు కేటీ చేయి. ఇప్పటి దాకా జరిగింది అంతా చెప్పు”.
” ఎంత అవమానం. ఆనంద్ గాడు నన్ను ప్రాజెక్ట్ నుంచీ ఫైర్ చేశాడు. ఈ లెక్కన జాబ్ నుంచీ కూడా ఫైర్ చేసేస్తాడేమో? “, శ్రీధర్ గుండెదడ పెరిగింది. చాతీ లో ఎడమ వైపు సన్న గా నొప్పి మొదలైంది. అతనికి స్పృహ తప్పుతోంది.

మీకు ఈ కథ నచ్చిందా? ఐతే మీకు పూర్తి కథ ఇక్కడ దొరుకుతుంది http://kinige.com/kbook.php?id=456

ఇంకా ఉంది…